Οι αγώνες των αγροτών και η αντι-ΚΚΕ προπαγάνδα της… «Δευτέρας Παρουσίας»!

 

Οι αγώνες των αγροτών και η αντι-ΚΚΕ προπαγάνδα της… «Δευτέρας Παρουσίας»!

Και μια ιστορία που επαναλαμβάνεται ως νέα τραγωδία.

Φυσικά όλοι ξέρετε την γνωστή αντι-ΚΚΕ «κασέτα» που από επάγγελμα, συνήθεια, ευκολία ή ηλιθιότητα μας εξαπολύουν συνεχώς το σλόγκαν ότι το «ΚΚΕ ζει στον κόσμο του, δεν ενδιαφέρεται για τη βελτίωση των συνθηκών του λαού και περιμένει τη «Δευτέρα Παρουσία» του σοσιαλισμού για να λυθούν τα προβλήματα του λαού»! Οι πιο προκλητικοί συμπληρώνουν δήθεν ικανοποιημένοι, πριν κατακτήσουν κάποιο δικαίωμα, ότι «εγώ θέλω εδώ και τώρα βελτίωση των συνθηκών και όχι στην άλλη ζωή»!

ΔΑΝΙΑ ....να σκας απ τα γέλια...

 

Κανονίστε να γκρεμιστεί το εξοχικό μας. Το ΝΑΤΟ μας.

Στα μέσα της περασμένης εβδομάδας οι λεγόμενοι «πρόθυμοι» της Ευρώπης, αυτοί δηλαδή που ξύνονται για καβγά με τον Πούτιν, εξέδωσαν μία δήλωση «συμπαράστασης» υπέρ της Δανίας.

Σε αντίθεση με τις συνήθεις επιθετικές κορόνες η διατύπωση ήταν νερόβραστη και προσεκτική, σχεδόν φοβική θα σας έλεγα, γιατί δεν απευθυνόταν στους Ρώσους.

Στον Τραμπ απευθυνόταν, εκλιπαρώντας τον εμμέσως να…ξανασκεφτεί το θέμα της Γροιλανδίας!

ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΕΑΛΩ

 

Στις 12 Μαΐου 1996, η τότε πρέσβειρα των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Madeleine Albright, παραχωρεί συνέντευξη στη δημοσιογράφο Lesley Stahl για την εκπομπή 60 Minutes του CBS News. Η Stahl τη ρωτά αν οι περίπου 500.000 θάνατοι παιδιών στο Ιράκ, που αποδίδονταν στις κυρώσεις μετά την εισβολή στο Κουβέιτ, ήταν ένα τίμημα που άξιζε να πληρωθεί.

Η Albright κάνει μια σύντομη παύση και απαντά:

«Είναι μια πολύ δύσκολη επιλογή, αλλά πιστεύουμε ότι το τίμημα άξιζε».

Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, στις 20 Οκτωβρίου 2011, η Hillary Clinton, ενώ δίνει συνεντεύξεις σε δημοσιογράφους τηλεοπτικών δικτύων, ενημερώνεται για τον θάνατο του Καντάφι και δηλώνει παιχνιδιάρικα:

«We came, we saw, he died» – «Ήρθαμε, είδαμε, πέθανε»,

παραφράζοντας το Veni, vidi, vici του Ιουλίου Καίσαρα, δύο χιλιάδες χρόνια πριν.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη Βενεζουέλα σήμερα; Απόλυτη.

Διότι αυτό που ζούμε -και όσα θα ακολουθήσουν- δεν είναι τίποτε άλλο παρά η συνέχεια μιας πάγιας πολιτικής: της εργαλειοποίησης του ανθρώπινου κόστους στο όνομα γεωπολιτικών στόχων.

Θα γραφτούν πολλές αναλύσεις. Το τελευταίο που θέλω είναι να προσθέσω άλλη μία που θα λέει τα ίδια. Καμία ανάλυση, όμως, δεν έχει νόημα αν δεν ιδωθεί μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της αποπαγκοσμιοποίησης που διανύουμε, αλλά και αν δεν κατανοήσουμε ότι ο Τραμπ δεν αλλάζει στρατηγική - απλώς αφαιρεί το «περιτύλιγμα».

Ίσως αυτό ήταν που σόκαρε και τους πρόθυμους της Ευρώπης: ότι για πρώτη φορά δεν υπήρχε ένα πειστικό αφήγημα για να κρυφτούν από πίσω. Το αφήγημα περί «ναρκωτικών» ήταν τόσο σαθρό που δεν έπειθε ούτε τους ίδιους.

Όπως καμία ιστορία δεν αρχίζει τη στιγμή της επέμβασης, έτσι και αυτό που συμβαίνει στη Βενεζουέλα δεν ξεκίνησε επί Τραμπ αλλά πηγαίνει δεκαετίες πίσω.

Θα διαβάσετε για πετροδολάρια, φυσικούς πόρους, γεωπολιτικά δόγματα. Όλα ισχύουν ως έναν βαθμό.

Πριν καν ξεκινήσει η συζήτηση για τον «αυταρχισμό» του Μαδούρο αξίζει να δει κανείς πώς κυβερνήθηκε η Βενεζουέλα από το 1999 έως σήμερα, με κομβικό σημείο το 2001, όταν ο Ούγκο Τσάβες, με τον Νόμο για τους Υδρογονάνθρακες, αύξησε το μερίδιο του κράτους και περιόρισε τον έλεγχο των πολυεθνικών. Από εκείνη τη στιγμή, η χώρα θεωρείται πολιτική και συστημική απειλή.

Οι ΗΠΑ, μέσω της USAID και του NED, ξεκινούν έναν παρατεταμένο οικονομικό και πολιτικό πόλεμο: απεργίες, οργανωμένες κινητοποιήσεις, ασφυκτικό οικονομικό έλεγχο, χρηματοδότηση της αντιπολίτευσης και μιντιακή δαιμονοποίηση της κυβέρνησης, ένα μοτίβο γνώριμο σε όποια χώρα βρέθηκε στη «λάθος» πλευρά της ιστορίας.

Ακολουθεί το αποτυχημένο πραξικόπημα κατα του Τσαβες του 2002 με εμπλοκή, πολιτική στήριξη και χρηματοδότηση από τις ΗΠΑ (για οσους ακόμα εχουν απορίες, έχει αποδειχθεί από αποχαρακτηρισμένα επίσημα έγγραφα).

Από το 2005 και μετά ξεκινά μια παγκόσμια καμπάνια απονομιμοποίησης της Βενεζουέλας, με τίτλους περί λιμού, ανθρωπιστικής κρίσης και «κλεμμένων» εκλογών, παρότι διεθνείς παρατηρητές κατέγραφαν το αντίθετο.

Το 2015 ο πρόεδρος Ομπάμα (Νομπελ Ειρήνης 2009) υπογράφει διάταγμα με το οποίο η Βενεζουέλα χαρακτηρίζεται «έκτακτη και ασυνήθιστη απειλή» για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ. Ανοίγει έτσι ο δρόμος για τις σκληρότερες και πιο εκτεταμένες κυρώσεις των τελευταίων δεκαετιών.

Ακολουθεί οικονομικός στραγγαλισμός: αποκλεισμός της Βενεζουέλας από τα ίδια της τα αποθέματα χρυσού και από κάθε μορφή διεθνούς χρηματοδότησης, απόπειρες ανατροπής και απαγωγής του Μαδούρο, καθώς και η διεθνής παρωδία της αναγνώρισης του Γκουαϊδό ως «μεταβατικού προέδρου», ενώ συνεχίζεται η πλήρης αποκοπή από πηγές ρευστότητας. Την ίδια στιγμή, τα διεθνή πρωτοσέλιδα μιλούν ασταμάτητα για λιμό, διαφθορά και εγκληματικότητα.

Και κάπως έτσι φτάσαμε στο Νόμπελ Ειρήνης της Ματσάδο.

Θα ήταν εύκολο να πει κανείς ότι για την κατάρρευση της Βενεζουέλας φταίνε μόνο οι ΗΠΑ. Όμως αυτό θα ήταν ιστορικά ελλιπές. Μια τόσο βαθιά κρίση δεν γεννιέται από το μηδέν ούτε οφείλεται σε έναν μόνο παράγοντα.

Το μεγαλύτερο οικονομικό λάθος της Βενεζουέλας ήταν η απόλυτη εξάρτησή της από το πετρέλαιο. Για δεκαετίες, η χώρα στηρίχθηκε σχεδόν αποκλειστικά σε αυτό, εγκαταλείποντας την εγχώρια παραγωγή και εξαρτώμενη από εισαγωγές για τα πάντα.

Ο Τσάβες δεν άλλαξε αυτή τη βάση. Άλλαξε όμως το πού πήγαιναν τα χρήματα: τα επέστρεψε στον λαό, μειώνοντας δραστικά τη φτώχεια. Όταν όμως οι τιμές του πετρελαίου κατέρρευσαν μετά το 2013 και ανέλαβε ο Μαδούρο -χωρίς το πολιτικό βάρος και το χάρισμα του Τσάβες- το σύστημα άρχισε να διαλύεται.

Οι κυρώσεις περιόρισαν δραστικά την πρόσβαση της χώρας στο διεθνές τραπεζικό σύστημα και στις χρηματοπιστωτικές ροές. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, μεγάλο μέρος του ιδιωτικού τομέα, που ήλεγχε την παραγωγή, τις εισαγωγές και τη διανομή και επιδίωκε μια φιλικά προσκείμενη κυβέρνηση, καθυστέρησε ή ανέστειλε εισαγωγές, αποθήκευσε προϊόντα, τα διοχέτευσε στη μαύρη αγορά ή τα εξήγαγε παράνομα, δημιουργώντας τεχνητές ελλείψεις, συχνά πριν από εκλογικές αναμετρήσεις, και βαθαίνοντας την εξαθλίωση.

Το αποτέλεσμα ήταν η εδραίωση παράλληλης οικονομίας, γενικευμένου λαθρεμπορίου και διαφθοράς. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον οικονομικής ασφυξίας, αποσταθεροποίησης και διαρκούς εξωτερικής απειλής, το κράτος σκληραίνει και κλείνεται, όχι απαραίτητα ως ιδεολογική επιλογή, αλλά ως αμυντική αντίδραση όταν ο έλεγχος έχει ήδη χαθεί.

Δεν πρόκειται για το απλοϊκό αφήγημα του «βάρβαρου δικτάτορα» που αναπαράγουν μηχανικά τα ΜΜΕ και οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι. Αρκεί να παρατηρήσει κανείς το λεξιλόγιό τους: σε κάθε αναφορά στον Μαδούρο εμφανίζεται σχεδόν υποχρεωτικά η λέξη regime και ο όρος brutal dictator.

Πρόκειται, αντίθετα, για το πώς μια κοινωνία λύγισε από έναν συνδυασμό εσωτερικών λαθών και μακρόχρονης εξωτερικής πίεσης.

Αυτό που ζούμε σήμερα είναι το τελικό στάδιο μιας διαδικασίας που ξεκίνησε το 2001 και δυστυχώς η ιστορία μέχρι τώρα εχει αποδείξει ότι αυτό που τελικά μένει είναι η κανονικοποιηση της εξαθλίωσης και της βίας.

(Μια προσπάθεια ψύχραιμης ανάλυσης, γιατί χωρίς γνώση δεν υπάρχει κριτική.).

Φραγκισκα Μεγαλουδη 

Έρχεται σύγκρουση δύο κόσμων.

 

Ο «εκσυγχρονισμός» που επικαλείται η κυβέρνηση δεν είναι πολιτική κατεύθυνση, είναι ιδεολογικό όπλο.

Χρησιμοποιείται για να παρουσιαστεί ως πρόοδος η υποχώρηση της κοινωνίας, ως αναγκαιότητα η φτωχοποίηση και ως κανονικότητα η ανασφάλεια.

Πρόκειται για έναν εκσυγχρονισμό ταξικά μονομερή, σχεδιασμένο ώστε να υπηρετεί το κεφάλαιο και να πειθαρχεί την εργασία.

Δεν έχουμε να κάνουμε με αστοχίες ή αδυναμίες.

Έχουμε να κάνουμε με συνειδητές επιλογές.

Η αποδιάρθρωση της παραγωγής, η εγκατάλειψη της υπαίθρου, η μετατροπή της εργασίας σε προσωρινό καθεστώς δεν είναι παράπλευρα φαινόμενα.

Είναι ο πυρήνας του μοντέλου.

Ένα μοντέλο που δεν θέλει πολίτες με δικαιώματα, αλλά ευέλικτο εργατικό δυναμικό και σιωπηλές κοινωνίες.

Ο πρωτογενής τομέας δεν «υποφέρει» απλώς.

Σπρώχνεται εκτός παιχνιδιού.

Οι μικροί παραγωγοί συνθλίβονται ανάμεσα στο κόστος, στις αγορές και στην πλήρη απουσία κρατικής προστασίας.

Όχι επειδή δεν υπάρχει λύση, αλλά επειδή η λύση τους δεν συμφέρει.

Η επιβίωσή τους δεν ταιριάζει σε μια οικονομία που έχει αποφασίσει να λειτουργεί αποκλειστικά για τους μεγάλους.

Την ίδια στιγμή, η εξουσία κατασκευάζει μια χώρα μακέτα.

Μια Ελλάδα αριθμών, παρουσιάσεων και «επενδυτικής αξιοπιστίας».

Μια Ελλάδα που δεν παράγει, αλλά πουλά εικόνα.

Που δεν στηρίζει κοινωνία, αλλά καθησυχάζει αγορές.

Σε αυτή τη χώρα βιτρίνα, όποιος περισσεύει βαφτίζεται «πρόβλημα».

Η αλαζονεία της κυβέρνησης δεν είναι επικοινωνιακή υπερβολή, είναι πολιτική στάση.

Όποιος αντιδρά χαρακτηρίζεται εμπόδιο, όποιος επιμένει στα υλικά προβλήματα στοχοποιείται ως αρνητής της προόδου.

Έτσι, η κοινωνική υποβάθμιση μετατρέπεται σε ατομική ευθύνη και η φτώχεια σε προσωπική αποτυχία.

Αυτή είναι η πραγματική «κανονικότητα» που οικοδομείται, μια κοινωνία κουρασμένη, διασπασμένη, χωρίς συλλογική αυτοπεποίθηση.

Μια κοινωνία που καλείται να συνηθίσει στη μείωση των προσδοκιών της.

Να μάθει να ζει λιγότερο, να ελπίζει λιγότερο, να διεκδικεί λιγότερο.

Όμως η πραγματικότητα δεν πειθαρχεί για πάντα.

Κάτω από την επιφάνεια, μέσα στην εμπειρία της εκμετάλλευσης και της εγκατάλειψης, διαμορφώνεται κάτι βαθύτερο από την αγανάκτηση, η συνείδηση ότι το πρόβλημα δεν είναι διαχειριστικό, αλλά δομικό.

Ότι δεν αρκεί μια διαφορετική κυβέρνηση, αν παραμένει η ίδια λογική εξουσίας.

Η ανάγκη της ανατροπής δεν είναι απλώς πολιτική.

Είναι νοητική, κοινωνική, πολιτισμική.

Ανατροπή του αφηγήματος ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική».

Ανατροπή της ιδέας ότι η αγορά προηγείται της κοινωνίας.

Ανατροπή της αποδοχής ότι κάποιοι περισσεύουν.

Η σύγκρουση που έρχεται δεν αφορά μόνο το ποιος θα κυβερνήσει.

Αφορά το ποιος έχει δικαίωμα να ορίζει το μέλλον.

Μια εξουσία που υπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων δεν εξανθρωπίζεται, αμφισβητείται και γκρεμίζεται.

Και αυτή η σύγκρουση δεν θα ξεκινήσει από τα πάνω, αλλά από εκεί που η ζωή δεν χωρά άλλο.

Έρχεται σύγκρουση δύο κόσμων.

ΕΟΚ και ΝΑΤΟ

Να θυμομαστε οι παλιοι και να μαθαινουν οι νεοι.

-Τις χωματερες με τα ροδακινα και τα πορτοκαλια του ΠΑΣΟΚ που δεν απορροφουσε η Ε.Ε αλλα ουτε να εξαχθουν σε τριτες χωρες επιτρεπονταν οποτε για να επιδοτηθουν οι αγροτες επρεπε να τα θαψουν.

-Τις προωρες αγροτικες συνταξεις αρκει οι αγροτες να εγκατελειπαν τις καλλιεργειες καπνων.

-Τις ποσοσωστεις (πουπρωτοεμφανιστηκαν τη δεκαετια του 80) εξ αιτιας των οποιων επιδοτουνταν το ξηλωμα των αμπελιων.

Αυτα και αλλα πολλα ειναι η πολιτικη της Ε.Ε που οδηγει στο ξεκληρισμα των μικρομεσαιων αγροτων.

ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΜΟΝΙΜΩΣ ΠΡΟΔΟΜΕΝΟΣ

 

Ψήφισες την “Αλλαγή” και τον “τρίτο δρόμο στο σοσιαλισμό” του παπατζή για να καταλήξεις να τρως το ξύλο της αρκούδας απ' τα ΜΑΤ του στρατηγού δροσογιάννη, να δεις το σύνθημα “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο” να γίνεται οι βάσεις που φεύγουν μένοντας και τον πασόκο παναγόπουλο της ΓΣΕΕ να είναι κώλος-και-βρακί με τον μητσοτάκη.

Γοητεύτηκες από τον “ευρωκομμουνισμό” του κκε-Εσ. για να δεις να καταρρέουν τα ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κομματα εγκαταλείποντας τις βασικές αρχές του Μαρξισμού-Λενινισμού.

ΟΥΚΡΑΝΙΑ ένα κράτος ΨΕΜΑ απ άκρο σ άκρο

 

Αντί για ενημέρωση, ο κ. Βαλασόπουλος Παντελής προωθεί τη δική του Ρωσοφοβική Προπαγάνδα διαστρεβλώνοντας συστηματικά την Ιστορία και τα γεγονότα.

"Η Ρωσία ήταν εγγυήτρια δύναμη στην Ουκρανία, που όμως, παραβίασε την Συνθήκη της Βουδαπέστης και εισέβαλε στην χώρα", μας είπε σήμερα, στο ΟΠΕΝ.

Για ενημέρωση του κ. Βαλασόπουλου, τα γεγονότα:

Το 1991, η "Ουκρανία" απέκτησε "ανεξαρτησία", βασισμένη σε ένα ψέμα. Στην παραβίαση του Συντάγματος της ΕΣΣΔ.

Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και το Σύνταγμα της Ουκρανίας, που εγγυήθηκε η Ρωσία, προέβλεπε ότι θα ήταν:

• αδέσμευτη (ποτέ)

• ουδέτερη (ποτέ)

• με κοινωνικό κράτος (ποτέ)

• με ίσα δικαιώματα για διαφορετικούς λαούς και γλώσσες (ποτέ)

• με ελευθερία θρησκείας (ποτέ)

Αλλά το μεγαλύτερο ψέμα ήταν ότι η "Ουκρανία" (θα εξηγήσω πιο κάτω για ποιον λόγο τα εισαγωγικά) θα ήταν ανεξάρτητη.

Σχεδόν αμέσως μετά το διαχωρισμό της από τη Ρωσία, οι δυτικές χώρες κατέλαβαν τον έλεγχο της, μετατρέποντας την ενεργά σε αποικία. Δωροδόκησαν αξιωματούχους, την ιδιωτικοποίησαν σχεδόν χωρίς αντίκρισμα, κατέστρεψαν τη βιομηχανία και την οδήγησαν στο χρέος. (κάτι σας θυμίζει;)

Και όσοι αντιστάθηκαν, όπως ο Βιατσεσλάβ Τσορνόβολ ή ο Μιχαήλ Σιρότα, σκοτώθηκαν.

Το 1991, η Ουκρανία είχε βιομηχανικό δυναμικό συγκρίσιμο με τη Γαλλία.

Η Ουκρανία κληρονόμησε από την ΕΣΣΔ μια ανεπτυγμένη βιομηχανική χώρα με ισχυρό επιστημονικό δυναμικό, ικανή να παράγει αεροπλάνα, ελικόπτερα, πυραύλους, αυτοκίνητα και πλοία (ακόμα και αεροπλανοφόρα).

Όλα αυτά καταστράφηκαν κατά την περίοδο της "ανεξαρτησίας".

Ποιοι τα κατέστρεψαν; Άνθρωποι σαν τον Ποροσένκο, ο οποίος επέβλεψε προσωπικά την καταστροφή όλων των εργοστασίων ζάχαρης για παλιοσίδερα, αφήνοντας εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους άνεργους. Μέχρι το 1991, η Ουκρανία ήταν ο παγκόσμιος ηγέτης στην παραγωγή ζάχαρης, αλλά τώρα κανείς δεν το θυμάται αυτό.

Κατά τη διάρκεια των χρόνων της "ανεξαρτησίας", εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια εξήχθησαν από τη χώρα. Με τη μορφή μετάλλων, ορυκτών, σιτηρών, ελαιοκράμβης και ηλιόσπορων.

Κανείς δεν χρειαζόταν τα προϊόντα των ουκρανικών εργοστασίων. Κανείς δεν χρειαζόταν εργοστάσια στην Ουκρανία. Αυτό που χρειαζόταν ήταν μια αποικία πόρων και μια αγορά για καταναλωτικά αγαθά χαμηλής ποιότητας.(Σας θυμίζει κάτι;)

Ποια "Ουκρανία";

Όλα ξεκίνησαν με την επινόηση του ψέματος ότι υπήρχε μια ξεχωριστή χώρα, που ονομαζόταν "Ουκρανία". Μια τέτοια χώρα δεν υπήρξε ποτέ, αυτό είναι ψέμα.

Και ότι υπάρχουν ξεχωριστοί "Ουκρανοί" είναι επίσης ψέμα. Οι πρώτοι "Ουκρανοί" ήταν μικροί Πολωνοί ευγενείς που ζούσαν στη Μικρή Ρωσία (Μαλορώσια), στα μέσα του 19ου αιώνα, παρουσιάζοντας τους εαυτούς τους με φανταστικά ονόματα όπως "Παντελεήμων Κούλις" ή "Λέσια Ουκράινκα". Πληρώνονταν από το Αυστριακό Γενικό Επιτελείο. Ηταν οι πρώτοι χορηγοί τους (η λέξη δεν είχε καν επινοηθεί ακόμα, αλλά χορηγοί υπήρχαν ήδη).

Όσοι αρνήθηκαν να θεωρήσουν τους εαυτούς τους "Ουκρανούς" σκοτώθηκαν σε αυστριακά στρατόπεδα συγκέντρωσης στο Βολίν και τη Γαλικία.

Όσοι συμφώνησαν να απαρνηθούν τη ρωσικότητά τους κρατήθηκαν ζωντανοί και ονομάστηκαν "svidomye", που σημαίνει "συνειδητοί". Όπως ακριβώς σήμερα αποκαλούν "woke", δηλαδή "ξύπνιους", όσους είναι πρόθυμοι να κόψουν τα γεννητικά τους όργανα ή να αυτοπροσδιοριστούν, ως ουδέτεροι, σκύλοι, γάτες, κομοδίνα κλπ. Η τεχνική της πλύσης εγκεφάλου είναι η ίδια.

Από το 1991 και μετά, σε όλη την ιστορία της ανεξαρτησίας της, η Ουκρανία κυβερνιόταν από τον Εβραίο ολιγάρχη Κολομόισκι και τον Τάταρο ολιγάρχη Αχμέτοφ. Και αρκετούς άλλους Εβραίους, για να μην σας κουράζω με ονόματα.

Ο κύριος χορηγός του "εθνικιστικού", δηλαδή ναζιστικού κόμματος Σβόμποντα, για πολλά χρόνια ήταν κάποιος Φούρμαν.

Και ο ηγέτης του "Λευκού Σφυριού", του "Αζόφ" και της "Εθνικής Ντρουζίνα", κάποιος "Λευκός Αρχηγός" Μπιλέτσκι, που κατέχει επίσης Ισραηλινή υπηκοότητα (και ζει εκεί τον περισσότερο καιρό, περιοδεύοντας περιστασιακά, στην Ουκρανία).

Και τα ονόματα της ηγεσίας της "χώρας", που δεν έχει καταθέσει σύνορα στον ΟΗΕ, από το 1991, οπότε για ποια "εισβολή" μιλάνε, είναι:

Ζελένσκι και Γερμάκ, Μίντιτς και Σεφίρ, Τσερβονένκο και Ντουμπίνσκι, Κολομόισκι και Κόρμπαν, Κέρνες και Ταμπάτσνικ, Πόρτνικοφ και Αρέστοβιτς, Γκόρντον και Φέλντμαν, Μπερέζα-Μπλιάχερ και Γιαρός, Σέιτελμαν, Βόλοχ και Ρόιτμπουντ.

Ολόκληρο το αναγεννημένο Χαζαρικό Χαγανάτο.

With all my love στους διαστρεβλωτές.

Ενα νοσηρό πανηγυράκι

 

Το νοσηρό πανηγύρι στο κτήριο του Υπ. Εθνικής Άμυνας... και η απάντηση του Γύφτου στο Πανηγύρι της Κακάβας!

Σαν να εγκαινίαζαν ένα εργοστάσιο παραγωγής… ευτυχίας, μέσα στη δυστυχία των λαών, έκαναν επίσημοι, ανεπίσημοι και δημοσιογράφοι με το κτήριο του Υπ. Εθνικής Άμυνας, χθες, 29/10/2025!

Τέτοιο νοσηρό κλίμα έβγαζε η ολοήμερη περιγραφή από τα μμε και τα παινέματα για τις… οικολογικές αρετές του κτηρίου των πολέμων, παινέματα για τον αρχιτέκτονα, παινέματα για την… «πατριωτική» χορηγία της καπιταλιστικής εταιρείας METLEN Energy & Metals …που αγόραζε φθηνά το ρεύμα από τη ΔΕΗ και το πουλούσε ακριβά… στη ΔΕΗ!

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ

---

Εισαγωγή

Ο φασισμός του 21ου αιώνα δεν μοιάζει με τον φασισμό του 20ού.

Δεν φορεί στολές, δεν ορκίζεται σε «Φύρερ», δεν καταλύει τη δημοκρατία — την απορροφά.

Στη θέση της ωμής βίας έχει εγκατασταθεί η πολιτισμική ηγεμονία,

μια μορφή ιδεολογικής κυριαρχίας που λειτουργεί με τη συναίνεση των μαζών.

Αυτό το φαινόμενο, γνωστό ως «δεξιός γραμσιανισμός»,

είναι η αντιστροφή της θεωρίας του Αντόνιο Γκράμσι —

του Ιταλού κομμουνιστή που, μέσα στις φυλακές του Μουσολίνι,

επεξεργάστηκε το πώς μια επαναστατική τάξη μπορεί να διατηρήσει την εξουσία όχι με τη βία,

αλλά με τη συναίνεση και τον πολιτισμό.

Ο Γκράμσι έβλεπε την κοινωνία ως πεδίο διαρκούς ιδεολογικής μάχης.

Η αστική τάξη είχε καταφέρει να επιβάλλει την κυριαρχία της όχι μόνο με τα εργοστάσια,

αλλά με τα σχολεία, τα μέσα ενημέρωσης, την Εκκλησία, τη γλώσσα.

Η επανάσταση, επομένως, δεν αρκεί να καταλάβει το κράτος·

πρέπει να κατακτήσει και τα μυαλά.

Ποιος θα πολεμήσει;

 

Είναι επίσημο! Ανακοινώθηκε. Το 2030 η Ευρώπη (εννοούν η Ευρωπαϊκή Ένωση και το άνευ ΗΠΑ ΝΑΤΟ) πρέπει να είναι έτοιμη για πόλεμο ενάντια στην Ρωσία. Καλώς! Πέντε χρόνια (ένα πεντάχρονο) είναι αρκετά για να μαζευτούν όπλα και πυρομαχικά.

Απομένει ένα ουσιαστικό ερώτημα. Όπλα θα βρεθούν, πολεμιστές πού θα βρεθούν;

ΤΟ ΑΥΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ

 

Ο φασιστικός συρφετός που μαζεύτηκε στη Ρωσία και στον οποίο συμμετείχε και η ναζιστική Χρυσή Αυγή

''Να γιατί πρέπει να συνειδητοποιηθεί βαθιά ότι κάθε αστική τάξη (και η ρωσική) εκκολάπτει στον κόρφο της το δικό της φασιστικό «φίδι», που το αξιοποιεί όταν χρειάζεται για να διασφαλίσει τα συμφέροντά της ενάντια στο οργανωμένο εργατικό κίνημα. ''

Για τη μάζωξη των φασιστών στην Αγία Πετρούπολη και με την συμμετοχή του κυβερνώντος κόμματος της Ρωσίας !

Ολοι οι δρόμοι οδηγούν στην "Αξιώτισσα"

 

Με την έγνοια μας σήμερα στο πειρατικό ρεσάλτο που πραγματοποίησαν οι Ισραηλινοί κομάντος στη Flotilla και στους συλληφθέντες αγωνιστές, θα θέλαμε να μοιραστούμε κάποιες σκέψεις που αφορούν την υπόθεση της αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη μέσα από τη δική μας περίπτωση.

Πέρασε ένας μήνας και βάλε από το περιστατικό με τους δεκατρείς Βρετανούς σιωνιστές που έσκισαν το αυτοκόλλητο για την Παλαιστίνη στην ταβέρνα, προσβάλανε, συκοφάντησαν και σηκώθηκαν να φύγουν χωρίς να πληρώσουν αυτά που είχαν φάει. Τα συμπεράσματα πολλά, με πολυεπίπεδο ενδιαφέρον, ανθρωπολογικό, κοινωνιολογικό και πολιτικό.

Το "Λυκόφως του Πασοκισμού"!

Χτες  ήταν η Πανεργατική Απεργία, που προκήρυξε/οργάνωσε το ΠΑΜΕ και σύρθηκε η Yes-EE και ο υπόλοιπος πασοκο-"συνδικαλισμός".

Είχε μεγάλη συμμετοχή, παρέλυσε η χώρα. Τα ποσοστά θα τα μάθουμε αύριο.
Κεντρικό αίτημα το 13-ωρο, αλλά μέσα στο γενικότερο δυστοπικό πλαίσιο του Παλαιστινιακού και του Ιμπεριαλιστικού Παροξυσμού, των Τεμπών, της Ακρίβειας, της διάλυσης του ΕΣΥ και των Νοσοκομείων, του Στεγαστικού προβλήματος, των Μισθών-Συντάξεων Πείνας, των αστικών πολιτικών μηχανορραφιών με τα διάφορα "Rebranding", ρεφορμιστών ("Τσίπρας") αλλά και φασιστών (Μιχαλολιάκος - γιατί κι αυτό "rebranding" είναι...).
Μαζικότατη η κεντρική απεργιακή συγκέντρωση στο κέντρο της Αθήνας, με εκατοντάδες σωματεία και χιλιάδες Λαού στα Προπύλαια και πορεία στο Σύνταγμα.
Οργανωμένη από το ΠΑΜΕ και τα εκατοντάδες σωματεία (>400!), που συσπειρώνει.
Ανάλογες εκδηλώσεις σε Πειραιά και κάπου ~70 πόλεις ανά την Ελλάδα.

Θλιβερή παραφωνία:

Οι δυο-τρεις χιλιάδες εναπομείναντες καντηλανάφτες-ουρίτσες του πασοκο"συνδικαλισμού" της Yes-EE, που για άλλη μια φορά τρέξαν από πίσω(!) από τους έμμισθους εργατοπατέρες, σαν θλιβεροί κομπάρσοι της ανύπαρκτης πλέον εργατικής βάσης τους.
Ο γνωστός θίασος των "αριστεριστών" (=γεροντικής αρρώστιας του Ρεφορμισμού), "Ανταρσύα", ΟΚΔΕ, ΕΕΚ, συν ελάχιστα "πρωτοβάθμια"-σφραγίδες, που έχουν παραμένουν ακόμη γαντζωμένοι απάνω τους για επίφαση ...."κοινωνικής βάσης"!
Καμαρώστε το χάλι τους σε σχετικό video ("reportage"!), που έχουν αναρτήσει εδώ: https://youtu.be/tg8d_UqZF4E !
Το video υποτίθεται κρατάει 11 λεπτά, αλλά από το 5:42 ....ξαναπαίζει το ίδιο πλάνο αλλά από την ....δεξιά πλευρά της Σταδίου! Και με πολλές επαναλήψεις, για να "τεντώσουν" μια "πορεία", ούτε τεσσάρων λεπτών ....σε έντεκα!
Πόσοι παρέλασαν στα 4-5 αυτά λεπτά (=~300 δευτερόλεπτα);! Πέντε-δέκα(;!) άτομα το δευτερόλεπτο; Και με το ζόρι δε βγαίνουν τρεις χιλιάδες! Από όλη την Αττική...
Δοξάστε τους αβανταδόρους των εργατοπατέρων, την τροχοπέδη του εργατικού κινήματος για όφελος του συστήματος!

Σεχτάρ ο Τρομερός 

ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΚΑΙ ΚΟΛΟΜΠΙΝΕΣ

 

Η επίθεση στον Freedom Flotilla, με drones, στα νότια της Κρήτης, είναι η συνέχεια της επίθεσης στα πλοία, Madleen και Conscience.

Πρόκειται για ανοιχτή κρατική τρομοκρατία, από το φονικό αποικιακό μόρφωμα που συντελεί τη Γενοκτονία στη Γάζα.

Η τρομοκρατία στη θάλασσα, από το Μεσαίωνα μέχρι σήμερα, ονομάζεται πειρατεία.

Οι σιωναζί δεν είναι μόνο οι Γενοκτόνοι του λαού της Παλαιστίνης, ούτε μόνο οι στυγεροί φονιάδες στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, αλλά και οι επικίνδυνοι πειρατές της Μεσογείου.