ΑΧΤΑΡΜΑΣ για ΚΛΟΟΥΝ

 

Ποιος άραγε να εμπνεύστηκε τα αρχικά του ΕΛΑΣ (Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός) για το όνομα του κόμματος Τσίπρα;

Ο αναμνημονιστής Μαραντζίδης;

Ή ο Σημιτάνθρωπος Σιακαντάρης;

Όχι. Για μια τέτοια παιδαριώδη και αμοραλιστική γελοιότητα, ικανός είναι μόνον ο Αλέξης Τσίπρας.

TRAGICVISION

 

Μάιος 2026. Η Ευρώπη (και όχι μόνο) ετοιμάζεται για τη μεγάλη ετήσια «γιορτή της μουσικής», την ώρα που η Μέση Ανατολή φλέγεται. Μα πίσω απ’ το μπόλικο γκλίτερ και τον έντονο εντυπωσισμό, η τέχνη έχει πάψει προ πολλού να είναι το ζητούμενο. Στον μικρόκοσμο της Eurovision και όπου αλλού η δημιουργία έχει γίνει «content», η τέχνη έχει σκόπιμα και συστημικά αντικατασταθεί από αλγόριθμους.

Άρα, ποιά τραγούδια και ποιός Διαγωνισμός!… Για τον μηχανισμό είναι που πρέπει να μιλήσουμε, διότι αυτός είναι που «λύνει και δένει» και που προηγείται της τέχνης στις μέρες μας. Και θα μιλήσουμε με την βοήθεια επιστημονικά τεκμηριωμένων κανόνων, όρων, ορισμών και στοιχείων.

ΜΑΓΑΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ "ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ"

 

Η δήλωση του Αλέξη Τσίπρα στο Φόρουμ των Δελφών, ότι δήθεν ανέπτυξε σχέσεις με το Ισραήλ σε μια εποχή που αυτό «δεν ήταν πολεμοχαρές», δεν είναι απλώς μια ιστορική ανακρίβεια· είναι μια χυδαία, προκλητική και συνειδητή διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Το να παρουσιάζει κανείς ένα κράτος-τρομοκράτη ως «ειρηνικό» στο παρελθόν, αποτελεί τη μέγιστη προσβολή στα εκατομμύρια των νεκρών και εκτοπισμένων Παλαιστινίων. Πρόκειται για ένα κατάπτυστο πολιτικό «gaslighting» που επιχειρεί να ξεπλύνει το αίμα από τα χέρια των δολοφόνων.

Η αλήθεια είναι μία και είναι γραμμένη με το αίμα των αθώων: Το Ισραήλ αποτελεί μια πολεμική μηχανή γενοκτονίας, εκτοπισμού και κατοχής από το πρώτο δευτερόλεπτο της ίδρυσής του. Ο «πολεμοχαρής» του χαρακτήρας δεν είναι τωρινός, είναι το DNA του.

Μητσοτάκης ή χάος.

 

Εκ των πραγμάτων ο κομμουνισμός είναι αδύνατο να εφαρμοστεί, ωστόσο είναι γνωστό τοις πάσι ότι οι κομμουνιστές στην εκτίμηση και την ανάλυση είναι μακράν οι καλύτεροι.

«Εντάξει τώρα δεν ήρθε και το καθαρτήριο πυρ που λέγεται Κοβέσι! Έρχεται να περικόψει κονδύλια αγροτικά από όλη την Ευρώπη κυρίως απ’ όπου μπορεί, καλή ώρα εδώ όπου θα την παρουσιάσει σαν μια χώρα που είναι ενδεχομένως ρουσφετολογικοδιεφθαρμένη, για να μαζέψουν κονδύλια να τα ρίξουν στον πόλεμο».

Τάδε έφη Λιάνα Κανέλλη.

Η ΤΕΧΝΗ ....ΠΟΥΛΗΘΗΚΕ

 

Έχουμε γεμίσει σειρές εποχής για να αποφεύγει η κρατικοδίαιτη τέχνη να θίγει τα προβλήματα του σήμερα. Δεν πειράζει. Το κάνει μία ταινία που γυρίστηκε το 1959.

Άμα ήθελαν και με σειρές εποχής, και με φανταζύ ταινίες, και με επιστημονική φαντασία μπορούσαν να σχολιάσουν το παρόν όπως κάνουν τόσοι καλλιτέχνες από αρχαιοτάτων χρόνων.

Απλά είναι πουλημένοι και πουλάνε την τέχνη τους σαν βαρύ ηρεμιστικό για εμάς τους πλεμπαίους.

Καί τά σήριαλ τό ίδιο!

Ωραία γραφεία, σπίτια καί σενάριο τής πλάκας!

Ποιός σεναριογράφος θά βρεθεί νά γράψει γιά κάποια εργάτρια πού τοποθετηθεί μπισκότα σε κουτί;

Για έναν πατέρα που προσπαθεί να σώσει το σπίτι του από τον πλειστηριασμό;

Για μια μάνα που παλεύει με το βρυκολακιασμένο πρόσωπο της δικαιοσύνης για να βρεί το δίκιο της, για το παιδί της που χάθηκε σε ένα τραίνο;

"Ψάχνει διέξοδο στην κλιμάκωση ο Τραμπ..."

 

Σύμφωνα με τις ενδείξεις ο πόλεμος σχεδιαζόταν να κρατήσει λίγες ημέρες. Μια εντυπωσιακή αεροπορική επίθεση θα δολοφονούσε κομβικά στελέχη της ιρανικής πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας, θα αφόπλιζε το καθεστώς της Τεχεράνης και θα άνοιγε τον δρόμο για την ανάδειξη μιας νέας ηγετικής ομάδας, προσαρμοσμένης στις επιθυμίες των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Στην χειρότερη περίπτωση το Ιράν θα αποσαρθρωνόταν ως κράτος κατ’ εικόνα και ομοίωση της Συρίας και των λοιπών θυμάτων της «Αραβικής Άνοιξης». Σε κάθε περίπτωση το μικρό Ισραήλ -με «ολίγη» στήριξη από τις ΗΠΑ- θα γινόταν ο ισχυρός ρυθμιστής των πραγμάτων στην Μέση Ανατολή.

Κομμένη η πλάκα με την Λ.Δ.Β.Κ.

Εκλογές στις ΛΔ Κορέας.

Μια σοβαρή υπόθεση.

-------------------------------------------

Πραγματοποιήθηκαν οι εκλογές στην ΛΔ Κορέας και άρχισαν πάλι τα όργανα, αριστερά και δεξιά να διαδίδουν αηδίες και κρύα αστεία περί επανεκλογής Κιμ Τζονγκ Ουν με 99,99%.

Είναι όμως αυτή η αλήθεια; Έχει ο Κιμ Τζονγκ Ουν ανάγκη τις εκλογές; Πώς λειτουργούν και πόσα κόμματα υπάρχουν;

Για αρχή πάμε να δούμε πως διαμορφώθηκε στο περίπου το πεδίο στην νέα ανώτατη λαϊκή συνέλευση.

PATRIA LIBRE O MORRIR

 

Μία γυναίκα του ηρωικού λαού της Κούβας, η Ikay Romay καταγγέλλει με συγκλονιστικό τρόπο τα εγκλήματα σε βάρος του νησιού της επανάστασης από το απαράδεκτο εμπάργκο που έχουν επιβάλλει οι ΗΠΑ. 
Παραθέτουμε την επιστολή της που έγραψε για να διαδοθεί και όλος ο κόσμος να μάθει ότι στην Κούβα δεν υπάρχει «κρίση». Στην Κούβα που ο λαός της αρνείται να παραδοθεί συντελείται ένα έγκλημα του ιμπεριαλισμού:
«Προς όλη την ανθρωπότητα, στις μητέρες όλου του κόσμου, στους γιατρούς χωρίς σύνορα, στους άξιους δημοσιογράφους, στις κυβερνήσεις που εξακολουθούν να πιστεύουν στη δικαιοσύνη:
Το όνομά μου είναι όπως εκατομμυρίων άλλων. Δεν έχω κάποιο διάσημο όνομα ή σημαντική θέση. Είμαι μια συνηθισμένη Κουβανή γυναίκα. Μια κόρη, μια αδελφή, μια πατριώτισσα. Και γράφω αυτά τα λόγια με σπασμένη καρδιά και τρεμάμενα χέρια, επειδή αυτό που βιώνει ο λαός μου σήμερα δεν είναι κρίση. Είναι μια αργή, μελετημένη δολοφονία, που εκτελέστηκε εν ψυχρώ από την Ουάσινγκτον.
Και ο κόσμος κοιτάζει από την άλλη πλευρά.
ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΩ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΩΝ ΠΑΠΟΥΔΩΝ ΜΟΥ:
Καταγγέλλω το γεγονός ότι στην Κούβα, ηλικιωμένοι πεθαίνουν πρόωρα επειδή ο αποκλεισμός εμποδίζει την άφιξη φαρμάκων για καρδιακές παθήσεις, υψηλή αρτηριακή πίεση και διαβήτη. Δεν πρόκειται για έλλειψη πόρων. Είναι μια σκόπιμη απαγόρευση. Οι εταιρείες που θέλουν να πουλήσουν στην Κούβα δέχονται κυρώσεις, διώκονται και απειλούνται. Οι κυβερνήσεις τους παραμένουν σιωπηλές. Και όλο αυτό το διάστημα, ένας Κουβανός παππούς σφίγγει το στήθος του και περιμένει. Ο θάνατος δεν δίνει καμία προειδοποίηση.
Ο αποκλεισμός, ναι.
ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΩ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΟΥ:
Καταγγέλλω το γεγονός ότι στην Κούβα, οι θερμοκοιτίδες χρειάστηκε να κλείσουν λόγω έλλειψης καυσίμων. Ότι τα νεογέννητα αγωνίζονται να επιβιώσουν ενώ η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών αποφασίζει ποιες χώρες μπορούν να μας πουλήσουν πετρέλαιο και ποιες όχι. Ότι οι Κουβανές μητέρες έχουν δει τη ζωή των παιδιών τους να απειλείται επειδή μια εντολή που υπογράφηκε σε ένα γραφείο στην Ουάσινγκτον αξίζει περισσότερο από το κλάμα ενός μωρού 90 μίλια μακριά από τις ακτές τους.
Πού είναι η διεθνής κοινότητα; Πού είναι οι οργανισμοί που υπερασπίζονται τόσο σθεναρά τα παιδιά; Ή μήπως τα κουβανέζικα παιδιά δεν αξίζουν να ζήσουν;
ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΜΙΑΣ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙΣΑΣ ΠΕΙΝΑΣ:
Καταγγέλλω τον αποκλεισμό ως σκόπιμη προσπάθεια δημιουργίας πείνας. Δεν είναι ότι υπάρχει έλλειψη τροφίμων χωρίς λόγο. Είναι ότι μας εμποδίζουν να το αγοράσουμε. Είναι ότι τα πλοία που μεταφέρουν τρόφιμα παρενοχλούνται. Είναι ότι οι τραπεζικές συναλλαγές μπλοκάρονται. Είναι ότι οι εταιρείες που μας πωλούν δημητριακά, κοτόπουλο και γάλα υφίστανται κυρώσεις.
Η πείνα στην Κούβα δεν είναι ατύχημα. Είναι μια κρατική πολιτική της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία βελτιώθηκε εδώ και 60 χρόνια, ενημερώθηκε από κάθε κυβέρνηση, εντάθηκε από τον Ντόναλντ Τραμπ και επιβλήθηκε αμείλικτα από τον Μάρκο Ρούμπιο.
Το αποκαλούν «οικονομική πίεση». Εγώ το αποκαλώ τρομοκρατία μέσω λιμοκτονίας.
ΚΑΤΑΓΕΛΛΩ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΓΙΑΤΡΩΝ ΜΟΥ:
Καταγγέλλω το γεγονός ότι οι γιατροί μας, οι ίδιοι που έσωσαν ζωές κατά τη διάρκεια της πανδημίας ενώ ολόκληρος ο κόσμος κατέρρεε, τώρα στερούνται σύριγγες, δυνατότητα αναισθησίας και εξοπλισμό ακτίνων Χ. Όχι επειδή δεν ξέρουμε πώς να τα παράγουμε. Όχι γιατί μας λείπει το ταλέντο. Αλλά επειδή ο αποκλεισμός μας εμποδίζει να έχουμε πρόσβαση σε προμήθειες, ανταλλακτικά και τεχνολογία.
Οι επιστήμονές μας δημιούργησαν πέντε εμβόλια κατά της COVID-19. Πέντε. Χωρίς τη βοήθεια κανενός. Ενάντια σε όλες τις πιθανότητες. Ενάντια στον αποκλεισμό και τα ψέματα. Και παρά όλα αυτά, η αυτοκρατορία μας τιμωρεί που τα καταφέραμε.
ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΛΕΩ:
Η Κούβα δεν σας ζητάει ελεημοσύνη. Η Κούβα δεν σας ζητάει στρατιώτες. Η Κούβα δεν σας ζητάει να μας αγαπάτε. Η Κούβα σας ζητάει δικαιοσύνη. Τίποτα περισσότερο. Τίποτα λιγότερο.
Σας ζητώ να σταματήσετε να ομαλοποιείτε τα βάσανα του λαού μου. Σας ζητώ να ονομάσετε τον αποκλεισμό με το όνομά του: ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ. Σας ζητώ να μην ξεγελιέστε από τη ρητορική του «διαλόγου» και της «δημοκρατίας» ενώ μας στραγγαλίζουν το λαιμό.
Δεν θέλουμε ελεημοσύνη. Θέλουμε να μας αφήσουν να ζήσουμε.
Προς τις συνένοχες κυβερνήσεις που σιωπούν: Η ιστορία θα σας θεωρήσει υπόλογους.
Προς τα μέσα ενημέρωσης που λένε ψέματα: Η αλήθεια πάντα βρίσκει ρωγμές.
Προς τους δήμιους που υπογράφουν κυρώσεις: Ο κουβανικός λαός δεν ξεχνά και δεν συγχωρεί.
Προς όσους εξακολουθούν να έχουν την ανθρωπιά στην καρδιά τους: Κοιτάξτε την Κούβα. Κοιτάξτε τι της συμβαίνει. Και αναρωτηθείτε: σε ποια πλευρά της ιστορίας θέλω να βρίσκομαι;
Από αυτό το μικρό νησί, με τον τεράστιο πληθυσμό του,
Μια συνηθισμένη Κουβανή γυναίκα που αρνείται να παραδοθεί.

ΑΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΑΣ ΑΓΓΙΞΕ, ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ.
Δεν έχει σημασία αν έχεις 10 φίλους ή 10.000 ακόλουθους. Δεν έχει σημασία αν ο τοίχος σου είναι δημόσιος ή ιδιωτικός. Δεν έχει σημασία αν δεν μοιράζεσαι ποτέ τίποτα.
Αλλά αυτό είναι διαφορετικό.
Αυτή δεν είναι φωτογραφία ηλιοβασιλέματος. Δεν είναι είδηση​​για διασημότητες. Δεν είναι απλώς μια ακόμη γνώμη. Είναι μια ΚΡΑΥΓΗ.
Και οι κραυγές δεν μένουν για τον εαυτό τους. Ακούγονται. Αντηχούν. Γίνονται πλήθος.
Σήμερα δεν σας ζητάω ένα “like”. Σας ζητάω να χρησιμοποιήσετε τους αντίχειρές σας για κάτι μεγαλύτερο από το scrolling.
SHARE.
Για να ξέρει ο κόσμος ότι στην Κούβα δεν υπάρχει κρίση. Υπάρχει ΕΓΚΛΗΜΑ.
Για να ξέρουν οι μητέρες σε άλλες χώρες ότι εδώ μωρά αγωνίζονται σε θερμοκοιτίδες που έχουν απενεργοποιηθεί από τον αποκλεισμό. Για να ξέρουν οι παππούδες και οι γιαγιάδες σε άλλες χώρες ότι εδώ ηλικιωμένοι πεθαίνουν περιμένοντας φάρμακα που η Ουάσινγκτον αρνείται να επιτρέψει να φθάσουν.Για να ντρέπονται οι συνένοχες κυβερνήσεις. Για να μην έχουν διαφυγή τα ψεύτικα μέσα ενημέρωσης. Για να ξέρουν οι δήμιοι ότι ΔΕΝ ΘΑ ΣΙΩΠΗΣΟΥΜΕ.
Ένα άτομο που το μοιράζεται αυτό δεν θα αλλάξει τον κόσμο. Χιλιάδες, εκατομμύρια, ΝΑΙ.
Μην κρατάτε αυτό το κείμενο για τον εαυτό σας. Μην είστε συνένοχοι στη σιωπή.
ΒΕΒΑΙΩΘΕΙΤΕ ΟΤΙ ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ…
Πηγή: Resumen Latinoamericano

Ενα παράλληλο μάθημα για την κοινωνία έφερε η συγκυρία

 

Λούμπεν προλεταριάτο και προδότες της τάξης μας υπήρχαν διαχρονικά και θα υπάρχουν πάντα, ειδικά σε εποχές όπου η οικονομική εξαθλίωση θεωρείται ατομική αποτυχία και όχι το νομοτελειακό αποτέλεσμα του καπιταλισμού.

Όταν το σύστημα σου κουνάει το δάχτυλο διαρκώς και με κάθε τρόπο προσπαθεί να σε κάνει να πιστέψεις πως για τη φτώχεια σου πρωτίστως φταις εσύ που δεν ήσουν "άριστος" και μετά φταίνε οι μετανάστες και οι αριστεροί.

Ο καθένας πατάει την νεοφιλελεύθερη μπανανόφλουδα κατασκευάζοντας τις δικές του ψευδαισθήσεις, είτε έχοντας κάποιο οικονομικό και πολιτισμικό κεφάλαιο, είτε δίχως αυτό.

Δεν ξέρω πως αλλιώς να το πω πιο απλά, στον μεγάλο αγώνα για τον σοσιαλισμό οι πιο δύσκολοι εχθροί μας υπήρξαν διαχρονικά οι άνθρωποι της τάξης μας. Έτσι και αλλιώς, με την αστική τάξη, δηλαδή με τους πραγματικούς ταξικούς μας εχθρούς, σπανίως συναντιόμαστε σε αυτή τη ζωή.

"Ο ΤΣΑΜΠΑΣ ΠΕΘΑΝΕ"

Ζούμε σε μια κοινωνία που αυτός που έχει 20 ακίνητα λέει με αυστηρό κι άγριο ύφος σε αυτόν που πρέπει να δώσει το 50 με 60% του μισθού για να νοικιάσει μια τρύπα ότι «ο τσάμπας πέθανε».

Ζούμε σε μια κοινωνία που αυτός που έχει 133 χιλιάδες εισοδήματα λέει με αυστηρό κι άγριο ύφος σε αυτόν που παίρνει -αν έχει διδακτορικό- λίγο πάνω από χιλιάρικο το μήνα ότι «ο τσάμπας πέθανε».

ΤΑΞΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

 

Ας το πούμε απλά, για να μην κρυβόμαστε πίσω από λέξεις που ο πολύς κόσμος δεν χρησιμοποιεί στην καθημερινότητά του.

Ο καπιταλισμός είναι, κάποιοι λίγοι να έχουν τα εργοστάσια, τις επιχειρήσεις, τις μηχανές.

Οι πολλοί έχουν μόνο τη δουλειά τους.

Για να ζήσουν, πρέπει να δουλεύουν για τους πρώτους.

Αν δεν δουλέψουν, δεν τρώνε.

Αν δουλέψουν σε κακές συνθήκες, κινδυνεύουν.

Αυτό δεν είναι θεωρία.

Είναι η κανονικότητα.

Οι αγώνες των αγροτών και η αντι-ΚΚΕ προπαγάνδα της… «Δευτέρας Παρουσίας»!

 

Οι αγώνες των αγροτών και η αντι-ΚΚΕ προπαγάνδα της… «Δευτέρας Παρουσίας»!

Και μια ιστορία που επαναλαμβάνεται ως νέα τραγωδία.

Φυσικά όλοι ξέρετε την γνωστή αντι-ΚΚΕ «κασέτα» που από επάγγελμα, συνήθεια, ευκολία ή ηλιθιότητα μας εξαπολύουν συνεχώς το σλόγκαν ότι το «ΚΚΕ ζει στον κόσμο του, δεν ενδιαφέρεται για τη βελτίωση των συνθηκών του λαού και περιμένει τη «Δευτέρα Παρουσία» του σοσιαλισμού για να λυθούν τα προβλήματα του λαού»! Οι πιο προκλητικοί συμπληρώνουν δήθεν ικανοποιημένοι, πριν κατακτήσουν κάποιο δικαίωμα, ότι «εγώ θέλω εδώ και τώρα βελτίωση των συνθηκών και όχι στην άλλη ζωή»!

ΔΑΝΙΑ ....να σκας απ τα γέλια...

 

Κανονίστε να γκρεμιστεί το εξοχικό μας. Το ΝΑΤΟ μας.

Στα μέσα της περασμένης εβδομάδας οι λεγόμενοι «πρόθυμοι» της Ευρώπης, αυτοί δηλαδή που ξύνονται για καβγά με τον Πούτιν, εξέδωσαν μία δήλωση «συμπαράστασης» υπέρ της Δανίας.

Σε αντίθεση με τις συνήθεις επιθετικές κορόνες η διατύπωση ήταν νερόβραστη και προσεκτική, σχεδόν φοβική θα σας έλεγα, γιατί δεν απευθυνόταν στους Ρώσους.

Στον Τραμπ απευθυνόταν, εκλιπαρώντας τον εμμέσως να…ξανασκεφτεί το θέμα της Γροιλανδίας!

ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΕΑΛΩ

 

Στις 12 Μαΐου 1996, η τότε πρέσβειρα των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Madeleine Albright, παραχωρεί συνέντευξη στη δημοσιογράφο Lesley Stahl για την εκπομπή 60 Minutes του CBS News. Η Stahl τη ρωτά αν οι περίπου 500.000 θάνατοι παιδιών στο Ιράκ, που αποδίδονταν στις κυρώσεις μετά την εισβολή στο Κουβέιτ, ήταν ένα τίμημα που άξιζε να πληρωθεί.

Η Albright κάνει μια σύντομη παύση και απαντά:

«Είναι μια πολύ δύσκολη επιλογή, αλλά πιστεύουμε ότι το τίμημα άξιζε».

Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, στις 20 Οκτωβρίου 2011, η Hillary Clinton, ενώ δίνει συνεντεύξεις σε δημοσιογράφους τηλεοπτικών δικτύων, ενημερώνεται για τον θάνατο του Καντάφι και δηλώνει παιχνιδιάρικα:

«We came, we saw, he died» – «Ήρθαμε, είδαμε, πέθανε»,

παραφράζοντας το Veni, vidi, vici του Ιουλίου Καίσαρα, δύο χιλιάδες χρόνια πριν.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη Βενεζουέλα σήμερα; Απόλυτη.

Διότι αυτό που ζούμε -και όσα θα ακολουθήσουν- δεν είναι τίποτε άλλο παρά η συνέχεια μιας πάγιας πολιτικής: της εργαλειοποίησης του ανθρώπινου κόστους στο όνομα γεωπολιτικών στόχων.

Θα γραφτούν πολλές αναλύσεις. Το τελευταίο που θέλω είναι να προσθέσω άλλη μία που θα λέει τα ίδια. Καμία ανάλυση, όμως, δεν έχει νόημα αν δεν ιδωθεί μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της αποπαγκοσμιοποίησης που διανύουμε, αλλά και αν δεν κατανοήσουμε ότι ο Τραμπ δεν αλλάζει στρατηγική - απλώς αφαιρεί το «περιτύλιγμα».

Ίσως αυτό ήταν που σόκαρε και τους πρόθυμους της Ευρώπης: ότι για πρώτη φορά δεν υπήρχε ένα πειστικό αφήγημα για να κρυφτούν από πίσω. Το αφήγημα περί «ναρκωτικών» ήταν τόσο σαθρό που δεν έπειθε ούτε τους ίδιους.

Όπως καμία ιστορία δεν αρχίζει τη στιγμή της επέμβασης, έτσι και αυτό που συμβαίνει στη Βενεζουέλα δεν ξεκίνησε επί Τραμπ αλλά πηγαίνει δεκαετίες πίσω.

Θα διαβάσετε για πετροδολάρια, φυσικούς πόρους, γεωπολιτικά δόγματα. Όλα ισχύουν ως έναν βαθμό.

Πριν καν ξεκινήσει η συζήτηση για τον «αυταρχισμό» του Μαδούρο αξίζει να δει κανείς πώς κυβερνήθηκε η Βενεζουέλα από το 1999 έως σήμερα, με κομβικό σημείο το 2001, όταν ο Ούγκο Τσάβες, με τον Νόμο για τους Υδρογονάνθρακες, αύξησε το μερίδιο του κράτους και περιόρισε τον έλεγχο των πολυεθνικών. Από εκείνη τη στιγμή, η χώρα θεωρείται πολιτική και συστημική απειλή.

Οι ΗΠΑ, μέσω της USAID και του NED, ξεκινούν έναν παρατεταμένο οικονομικό και πολιτικό πόλεμο: απεργίες, οργανωμένες κινητοποιήσεις, ασφυκτικό οικονομικό έλεγχο, χρηματοδότηση της αντιπολίτευσης και μιντιακή δαιμονοποίηση της κυβέρνησης, ένα μοτίβο γνώριμο σε όποια χώρα βρέθηκε στη «λάθος» πλευρά της ιστορίας.

Ακολουθεί το αποτυχημένο πραξικόπημα κατα του Τσαβες του 2002 με εμπλοκή, πολιτική στήριξη και χρηματοδότηση από τις ΗΠΑ (για οσους ακόμα εχουν απορίες, έχει αποδειχθεί από αποχαρακτηρισμένα επίσημα έγγραφα).

Από το 2005 και μετά ξεκινά μια παγκόσμια καμπάνια απονομιμοποίησης της Βενεζουέλας, με τίτλους περί λιμού, ανθρωπιστικής κρίσης και «κλεμμένων» εκλογών, παρότι διεθνείς παρατηρητές κατέγραφαν το αντίθετο.

Το 2015 ο πρόεδρος Ομπάμα (Νομπελ Ειρήνης 2009) υπογράφει διάταγμα με το οποίο η Βενεζουέλα χαρακτηρίζεται «έκτακτη και ασυνήθιστη απειλή» για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ. Ανοίγει έτσι ο δρόμος για τις σκληρότερες και πιο εκτεταμένες κυρώσεις των τελευταίων δεκαετιών.

Ακολουθεί οικονομικός στραγγαλισμός: αποκλεισμός της Βενεζουέλας από τα ίδια της τα αποθέματα χρυσού και από κάθε μορφή διεθνούς χρηματοδότησης, απόπειρες ανατροπής και απαγωγής του Μαδούρο, καθώς και η διεθνής παρωδία της αναγνώρισης του Γκουαϊδό ως «μεταβατικού προέδρου», ενώ συνεχίζεται η πλήρης αποκοπή από πηγές ρευστότητας. Την ίδια στιγμή, τα διεθνή πρωτοσέλιδα μιλούν ασταμάτητα για λιμό, διαφθορά και εγκληματικότητα.

Και κάπως έτσι φτάσαμε στο Νόμπελ Ειρήνης της Ματσάδο.

Θα ήταν εύκολο να πει κανείς ότι για την κατάρρευση της Βενεζουέλας φταίνε μόνο οι ΗΠΑ. Όμως αυτό θα ήταν ιστορικά ελλιπές. Μια τόσο βαθιά κρίση δεν γεννιέται από το μηδέν ούτε οφείλεται σε έναν μόνο παράγοντα.

Το μεγαλύτερο οικονομικό λάθος της Βενεζουέλας ήταν η απόλυτη εξάρτησή της από το πετρέλαιο. Για δεκαετίες, η χώρα στηρίχθηκε σχεδόν αποκλειστικά σε αυτό, εγκαταλείποντας την εγχώρια παραγωγή και εξαρτώμενη από εισαγωγές για τα πάντα.

Ο Τσάβες δεν άλλαξε αυτή τη βάση. Άλλαξε όμως το πού πήγαιναν τα χρήματα: τα επέστρεψε στον λαό, μειώνοντας δραστικά τη φτώχεια. Όταν όμως οι τιμές του πετρελαίου κατέρρευσαν μετά το 2013 και ανέλαβε ο Μαδούρο -χωρίς το πολιτικό βάρος και το χάρισμα του Τσάβες- το σύστημα άρχισε να διαλύεται.

Οι κυρώσεις περιόρισαν δραστικά την πρόσβαση της χώρας στο διεθνές τραπεζικό σύστημα και στις χρηματοπιστωτικές ροές. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, μεγάλο μέρος του ιδιωτικού τομέα, που ήλεγχε την παραγωγή, τις εισαγωγές και τη διανομή και επιδίωκε μια φιλικά προσκείμενη κυβέρνηση, καθυστέρησε ή ανέστειλε εισαγωγές, αποθήκευσε προϊόντα, τα διοχέτευσε στη μαύρη αγορά ή τα εξήγαγε παράνομα, δημιουργώντας τεχνητές ελλείψεις, συχνά πριν από εκλογικές αναμετρήσεις, και βαθαίνοντας την εξαθλίωση.

Το αποτέλεσμα ήταν η εδραίωση παράλληλης οικονομίας, γενικευμένου λαθρεμπορίου και διαφθοράς. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον οικονομικής ασφυξίας, αποσταθεροποίησης και διαρκούς εξωτερικής απειλής, το κράτος σκληραίνει και κλείνεται, όχι απαραίτητα ως ιδεολογική επιλογή, αλλά ως αμυντική αντίδραση όταν ο έλεγχος έχει ήδη χαθεί.

Δεν πρόκειται για το απλοϊκό αφήγημα του «βάρβαρου δικτάτορα» που αναπαράγουν μηχανικά τα ΜΜΕ και οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι. Αρκεί να παρατηρήσει κανείς το λεξιλόγιό τους: σε κάθε αναφορά στον Μαδούρο εμφανίζεται σχεδόν υποχρεωτικά η λέξη regime και ο όρος brutal dictator.

Πρόκειται, αντίθετα, για το πώς μια κοινωνία λύγισε από έναν συνδυασμό εσωτερικών λαθών και μακρόχρονης εξωτερικής πίεσης.

Αυτό που ζούμε σήμερα είναι το τελικό στάδιο μιας διαδικασίας που ξεκίνησε το 2001 και δυστυχώς η ιστορία μέχρι τώρα εχει αποδείξει ότι αυτό που τελικά μένει είναι η κανονικοποιηση της εξαθλίωσης και της βίας.

(Μια προσπάθεια ψύχραιμης ανάλυσης, γιατί χωρίς γνώση δεν υπάρχει κριτική.).

Φραγκισκα Μεγαλουδη 

Έρχεται σύγκρουση δύο κόσμων.

 

Ο «εκσυγχρονισμός» που επικαλείται η κυβέρνηση δεν είναι πολιτική κατεύθυνση, είναι ιδεολογικό όπλο.

Χρησιμοποιείται για να παρουσιαστεί ως πρόοδος η υποχώρηση της κοινωνίας, ως αναγκαιότητα η φτωχοποίηση και ως κανονικότητα η ανασφάλεια.

Πρόκειται για έναν εκσυγχρονισμό ταξικά μονομερή, σχεδιασμένο ώστε να υπηρετεί το κεφάλαιο και να πειθαρχεί την εργασία.

Δεν έχουμε να κάνουμε με αστοχίες ή αδυναμίες.

Έχουμε να κάνουμε με συνειδητές επιλογές.

Η αποδιάρθρωση της παραγωγής, η εγκατάλειψη της υπαίθρου, η μετατροπή της εργασίας σε προσωρινό καθεστώς δεν είναι παράπλευρα φαινόμενα.

Είναι ο πυρήνας του μοντέλου.

Ένα μοντέλο που δεν θέλει πολίτες με δικαιώματα, αλλά ευέλικτο εργατικό δυναμικό και σιωπηλές κοινωνίες.

Ο πρωτογενής τομέας δεν «υποφέρει» απλώς.

Σπρώχνεται εκτός παιχνιδιού.

Οι μικροί παραγωγοί συνθλίβονται ανάμεσα στο κόστος, στις αγορές και στην πλήρη απουσία κρατικής προστασίας.

Όχι επειδή δεν υπάρχει λύση, αλλά επειδή η λύση τους δεν συμφέρει.

Η επιβίωσή τους δεν ταιριάζει σε μια οικονομία που έχει αποφασίσει να λειτουργεί αποκλειστικά για τους μεγάλους.

Την ίδια στιγμή, η εξουσία κατασκευάζει μια χώρα μακέτα.

Μια Ελλάδα αριθμών, παρουσιάσεων και «επενδυτικής αξιοπιστίας».

Μια Ελλάδα που δεν παράγει, αλλά πουλά εικόνα.

Που δεν στηρίζει κοινωνία, αλλά καθησυχάζει αγορές.

Σε αυτή τη χώρα βιτρίνα, όποιος περισσεύει βαφτίζεται «πρόβλημα».

Η αλαζονεία της κυβέρνησης δεν είναι επικοινωνιακή υπερβολή, είναι πολιτική στάση.

Όποιος αντιδρά χαρακτηρίζεται εμπόδιο, όποιος επιμένει στα υλικά προβλήματα στοχοποιείται ως αρνητής της προόδου.

Έτσι, η κοινωνική υποβάθμιση μετατρέπεται σε ατομική ευθύνη και η φτώχεια σε προσωπική αποτυχία.

Αυτή είναι η πραγματική «κανονικότητα» που οικοδομείται, μια κοινωνία κουρασμένη, διασπασμένη, χωρίς συλλογική αυτοπεποίθηση.

Μια κοινωνία που καλείται να συνηθίσει στη μείωση των προσδοκιών της.

Να μάθει να ζει λιγότερο, να ελπίζει λιγότερο, να διεκδικεί λιγότερο.

Όμως η πραγματικότητα δεν πειθαρχεί για πάντα.

Κάτω από την επιφάνεια, μέσα στην εμπειρία της εκμετάλλευσης και της εγκατάλειψης, διαμορφώνεται κάτι βαθύτερο από την αγανάκτηση, η συνείδηση ότι το πρόβλημα δεν είναι διαχειριστικό, αλλά δομικό.

Ότι δεν αρκεί μια διαφορετική κυβέρνηση, αν παραμένει η ίδια λογική εξουσίας.

Η ανάγκη της ανατροπής δεν είναι απλώς πολιτική.

Είναι νοητική, κοινωνική, πολιτισμική.

Ανατροπή του αφηγήματος ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική».

Ανατροπή της ιδέας ότι η αγορά προηγείται της κοινωνίας.

Ανατροπή της αποδοχής ότι κάποιοι περισσεύουν.

Η σύγκρουση που έρχεται δεν αφορά μόνο το ποιος θα κυβερνήσει.

Αφορά το ποιος έχει δικαίωμα να ορίζει το μέλλον.

Μια εξουσία που υπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων δεν εξανθρωπίζεται, αμφισβητείται και γκρεμίζεται.

Και αυτή η σύγκρουση δεν θα ξεκινήσει από τα πάνω, αλλά από εκεί που η ζωή δεν χωρά άλλο.

Έρχεται σύγκρουση δύο κόσμων.