Ενα παράλληλο μάθημα για την κοινωνία έφερε η συγκυρία

 

Λούμπεν προλεταριάτο και προδότες της τάξης μας υπήρχαν διαχρονικά και θα υπάρχουν πάντα, ειδικά σε εποχές όπου η οικονομική εξαθλίωση θεωρείται ατομική αποτυχία και όχι το νομοτελειακό αποτέλεσμα του καπιταλισμού.

Όταν το σύστημα σου κουνάει το δάχτυλο διαρκώς και με κάθε τρόπο προσπαθεί να σε κάνει να πιστέψεις πως για τη φτώχεια σου πρωτίστως φταις εσύ που δεν ήσουν "άριστος" και μετά φταίνε οι μετανάστες και οι αριστεροί.

Ο καθένας πατάει την νεοφιλελεύθερη μπανανόφλουδα κατασκευάζοντας τις δικές του ψευδαισθήσεις, είτε έχοντας κάποιο οικονομικό και πολιτισμικό κεφάλαιο, είτε δίχως αυτό.

Δεν ξέρω πως αλλιώς να το πω πιο απλά, στον μεγάλο αγώνα για τον σοσιαλισμό οι πιο δύσκολοι εχθροί μας υπήρξαν διαχρονικά οι άνθρωποι της τάξης μας. Έτσι και αλλιώς, με την αστική τάξη, δηλαδή με τους πραγματικούς ταξικούς μας εχθρούς, σπανίως συναντιόμαστε σε αυτή τη ζωή.

Μιας και παραδόξως το έφερε και η επικαιρότητα, τα τάγματα ασφαλείας, οι Χίτες, οι παρακρατικοί, οι μετέπειτα χουντικοί, οι βασανιστές της ΕΑΤ-ΕΣΑ, σε ένα μεγάλο μέρος τους είχαν βγει και εκείνοι από τα σπλάχνα της εργατικής τάξης, προερχόμενοι οι περισσότεροι από τις πιο σκληρές και φτωχιές γειτονιές, από τις πιο σκληρές και φτωχιές επαρχίες.

Επί παραδείγματι, οι δολοφόνοι του Γρηγόρη Λαμπράκη, οι Γκοτζαμάνης και Εμμανουηλίδης που τον σκότωσαν πάνω από την καρότσα του τρίκυκλου, αποτελούσαν την επιτομή του λούμπεν προλετάριου, ασχέτως που οι ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας του βουλευτή της ΕΔΑ ανήκαν σε ανώτερα κοινωνικά στρώματα.

Μάλιστα, αν δεν κάνω λάθος, μέχρι και οι χάρες που τους έκαναν ώστε να δολοφονήσουν τον Λαμπράκη υπήρξαν εξωφρενικά ευτελείς, να μην συλληφθεί ο ένας για μικροκλοπές και μαστροπεία και να πάρει ο άλλος άδεια για πάγκο στη λαϊκή αγορά.

Αυτό ήταν το αντίτιμο για τη δολοφονία του σπουδαίου Γρηγόρη Λαμπράκη, ένας πάγκος στη λαϊκή αγορά.

Τούτων λεχθέντων, ας μην μας φαίνεται και τόσο περίεργο που στην καμπή του καπιταλισμού, ορισμένοι εξαθλιωμένοι προλετάριοι στέκονται σαν σκυλιά δίπλα στα αφεντικά τους.

Η περιφρόνηση μας απέναντι σε κάθε λογής χαφιέ και ρουφιάνο της εργοδοσίας, σε κάθε λογής απεργοσπάστη, από πότε βαφτίστηκε αριστερός ελιτισμός και έπαψε να αποτελεί μέρος της ταξικής πάλης;

Ούτε αποτελεί το βασικό πρόβλημα της αριστεράς ότι δεν μπορεί να εμπνεύσει το λούμπεν προλεταριάτο, ούτε παλιά, ούτε και τώρα.

Αν ψάχνουμε δεξαμενή ψηφοφόρων και υποστηρικτών στα βαλτόνερα, είναι πιο πιθανό να βουλιάξουμε και εμείς μέσα στα ίδια απόνερα και να λέμε εθνικοπατριωτικές ανοησίες, κενές ιστορικού υλισμού ή, τέλος πάντων, εφαπτόμενες στη δική μας φαντασιακή μετάφραση του ιστορικού υλισμού.

Στην τελική, πεδίο δόξης λαμπρό για όποιον θεωρεί πως μπορεί να συμβεί το αντίθετο, να πάρει σβάρνα τις λαϊκές γειτονιές και τους χώρους δουλειάς και να μοιράζει εγγραφές για τα σωματεία και τα συνδικάτα μέχρι να λιώσουν οι σόλες των παπουτσιών του.

Oh, wait, αυτό το κάνουν ήδη οι οργανωμένοι συνδικαλιστές και όχι οι μαύρες χήρες που μυξοκλαίνε για την κατάντια της αριστεράς πάνω από πληκτρολόγια.