ΤΑΞΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

 

Ας το πούμε απλά, για να μην κρυβόμαστε πίσω από λέξεις που ο πολύς κόσμος δεν χρησιμοποιεί στην καθημερινότητά του.

Ο καπιταλισμός είναι, κάποιοι λίγοι να έχουν τα εργοστάσια, τις επιχειρήσεις, τις μηχανές.

Οι πολλοί έχουν μόνο τη δουλειά τους.

Για να ζήσουν, πρέπει να δουλεύουν για τους πρώτους.

Αν δεν δουλέψουν, δεν τρώνε.

Αν δουλέψουν σε κακές συνθήκες, κινδυνεύουν.

Αυτό δεν είναι θεωρία.

Είναι η κανονικότητα.

Το τραγικό συμβάν στα Τρίκαλα δεν ήταν ατυχία, ούτε «η κακιά στιγμή».

Ήταν το αποτέλεσμα αυτής ακριβώς της κανονικότητας.

Όταν μια επιχείρηση λειτουργεί με βασικό στόχο το κέρδος, όλα τα άλλα μπαίνουν από κάτω.

Η ασφάλεια, η πρόληψη, η ανθρώπινη ζωή.

Αν κάτι κοστίζει και δεν φαίνεται στον καταναλωτή, κόβεται.

Τι Μιράντα τι Βιολάντα.

Η Μιράντα υπήρχε πρώτη.

Η Βιολάντα πάτησε πάνω σε ένα όνομα που ήδη αγαπούσε ο κόσμος.

Πήρε έτοιμη εμπιστοσύνη, έτοιμο συναίσθημα και το μετέτρεψε σε χρήμα. Αυτό δεν είναι απλώς «εξυπνάδα».

Είναι ο τρόπος που δουλεύει η αγορά, όποιος μπορεί, παίρνει χώρο γρήγορα και φτηνά.

Για να κρατήσεις αυτόν τον χώρο, όμως, πρέπει να πιέζεις.

Όχι τις διαφημίσεις, αυτές πληρώνονται.

Και δημιουργείς και σχέσεις αγοράζοντας χορηγία στα ΜΜΕ.

Πιέζεις τους ανθρώπους που δουλεύουν.

Λιγότερα μέτρα ασφαλείας.

Περισσότερη ένταση.

Οι εργαζόμενοι δεν φαίνονται στη βιτρίνα, άρα είναι οι πρώτοι που «εξοικονομούνται».

Οι διαφημίσεις με τις γιαγιάδες, τα τσεμπέρια και την οικογενειακή θαλπωρή δεν είναι απλώς ψεύτικες.

Είναι χρήσιμες.

Χτυπούν στο θυμικό.

Κάνουν τον κόσμο να ξεχνά ότι πίσω από το μπισκότο υπάρχουν πραγματικοί άνθρωποι, γυναίκες, μάνες, εργαζόμενες που περνούν τη μέρα τους δίπλα σε μηχανές.

Δεν φταίει ο καταναλωτής που αγόρασε μπισκότα.

Δεν φταίει ο παρουσιαστής που τα έτρωγε στα ταξίδια του.

Ο καταναλωτής δεν αποφασίζει πώς δουλεύει ένα εργοστάσιο.

Αυτά τα αποφασίζει ο ιδιοκτήτης.

Και το κράτος;

Το κράτος υποτίθεται ότι υπάρχει για να βάζει όρια.

Να ελέγχει.

Να λέει «μέχρι εδώ».

Όταν δεν το κάνει, δεν είναι απλώς αδιάφορο.

Παίρνει θέση.

Και συνήθως παίρνει τη θέση της επιχείρησης, όχι του εργαζόμενου.

Ο λεγόμενος «θεσσαλικός μονόκερος» δεν κατέρρευσε από κακία ή ατυχία. Κατέρρευσε γιατί αυτό το μοντέλο δουλεύει μέχρι να σκάσει. Και όταν κάνει μπαμ, δεν πληρώνουν αυτοί που έχουν τα χρήματα και τα ονόματα.

Πληρώνουν αυτοί που ήταν μέσα στο εργοστάσιο.

Αυτό είναι το ταξικό της υπόθεσης.

Κάποιοι ρισκάρουν τα λεφτά τους και κάποιοι άλλοι ρισκάρουν τη ζωή τους.

Αυτός είναι ο καπιταλισμός στην πράξη.

Όχι σε βιβλία.

Στα Τρίκαλα.

Στην πόλη που θεωρείται "έξυπνη" εξυπηρετώντας συμφέροντα και παραγοντιλίκια που δεν αγγιζονται

Βαγγέλης Παπαδημητρίου