O ΜΥΛΟΣ ΤΟΥ ΑΧΙΝΟΥ ΕΚΠΕΜΠΕΙ SOS
Θα συγκινηθεί κάποιος αρμόδιος;
Θα συγκινηθεί κάποιος αρμόδιος;
Ως τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 ο Αχινός ήταν (και παραμένει ως σήμερα) το ιστορικότερο χωριό της Ανατολικής Φθιώτιδας, ήταν επίσης (αλλά ίσως δεν είναι πλέον) και το πιο όμορφο. Αψευδείς μάρτυρες της ιστορικότητάς του οι αναφορές στον «Εχίνο» συγγραφέων όπως ο Αριστοφάνης, ο Στράβωνας, ο Βορτσέλας, τα σωζόμενα κατάλοιπα αρχαίων τειχών, ο μεσαιωνικός πύργος, το καστρόσπιτο των χρόνων της Τουρκοκρατίας, το κοτσέκι για τους παλιότερους αγρότες του και τα εντυπωσιακά ευρήματα των σύγχρονων αρχαιολόγων, όπως το αρχαίο οινοποιείο, σε μικρή απόσταση από τον σημερινό οικισμό. Μάρτυρες της ομορφιάς με το οποίο το είχε προικίσει η φύση κάποιες ασπρόμαυρες φωτογραφίες και οι επιζώντες παλιοί του κάτοικοι. Αποδέκτης προνομιακός του ανεκτίμητου δώρου των πηγών του Αι-Δημήτρη, το χωριό ήταν πνιγμένο στα νερά και στο πράσινο.
Το δώρο των πλούσιων πηγών ξεκινώντας απ’ τη μεγάλη υδρομάστευση, που ακουμπά σχεδόν τα θεμέλια της μικρής εκκλησιάς του «Υδροβλήτη» κατηφόριζε προς τον κάμπο μέσα από ορμητικά ρέματα ξεχυνόταν προς τα νότια υδρεύοντας τον Αχινό και τους οικισμούς του και αρδεύοντας τον πεδινό ελαιώνα και τις μπαμπακοφυτείες, τις καλαμποκοφυτείες, τα μποστάνια και τα λαχανικά στα χωράφια και τους κήπους των σπιτιών.
Το δώρο των πλούσιων πηγών ξεκινώντας απ’ τη μεγάλη υδρομάστευση, που ακουμπά σχεδόν τα θεμέλια της μικρής εκκλησιάς του «Υδροβλήτη» κατηφόριζε προς τον κάμπο μέσα από ορμητικά ρέματα ξεχυνόταν προς τα νότια υδρεύοντας τον Αχινό και τους οικισμούς του και αρδεύοντας τον πεδινό ελαιώνα και τις μπαμπακοφυτείες, τις καλαμποκοφυτείες, τα μποστάνια και τα λαχανικά στα χωράφια και τους κήπους των σπιτιών.
