Ο «εκσυγχρονισμός» που επικαλείται η κυβέρνηση δεν είναι πολιτική κατεύθυνση, είναι ιδεολογικό όπλο.
Χρησιμοποιείται για να παρουσιαστεί ως πρόοδος η υποχώρηση της κοινωνίας, ως αναγκαιότητα η φτωχοποίηση και ως κανονικότητα η ανασφάλεια.
Πρόκειται για έναν εκσυγχρονισμό ταξικά μονομερή, σχεδιασμένο ώστε να υπηρετεί το κεφάλαιο και να πειθαρχεί την εργασία.
Δεν έχουμε να κάνουμε με αστοχίες ή αδυναμίες.
Έχουμε να κάνουμε με συνειδητές επιλογές.
Η αποδιάρθρωση της παραγωγής, η εγκατάλειψη της υπαίθρου, η μετατροπή της εργασίας σε προσωρινό καθεστώς δεν είναι παράπλευρα φαινόμενα.
Είναι ο πυρήνας του μοντέλου. Ένα μοντέλο που δεν θέλει πολίτες με δικαιώματα, αλλά ευέλικτο εργατικό δυναμικό και σιωπηλές κοινωνίες.
Ο πρωτογενής τομέας δεν «υποφέρει» απλώς.
Σπρώχνεται εκτός παιχνιδιού.
Οι μικροί παραγωγοί συνθλίβονται ανάμεσα στο κόστος, στις αγορές και στην πλήρη απουσία κρατικής προστασίας.
Όχι επειδή δεν υπάρχει λύση, αλλά επειδή η λύση τους δεν συμφέρει.
Η επιβίωσή τους δεν ταιριάζει σε μια οικονομία που έχει αποφασίσει να λειτουργεί αποκλειστικά για τους μεγάλους.
Την ίδια στιγμή, η εξουσία κατασκευάζει μια χώρα μακέτα.
Μια Ελλάδα αριθμών, παρουσιάσεων και «επενδυτικής αξιοπιστίας». Μια Ελλάδα που δεν παράγει, αλλά πουλά εικόνα. Που δεν στηρίζει κοινωνία, αλλά καθησυχάζει αγορές. Σε αυτή τη χώρα βιτρίνα, όποιος περισσεύει βαφτίζεται «πρόβλημα».
Η αλαζονεία της κυβέρνησης δεν είναι επικοινωνιακή υπερβολή, είναι πολιτική στάση.
Όποιος αντιδρά χαρακτηρίζεται εμπόδιο, όποιος επιμένει στα υλικά προβλήματα στοχοποιείται ως αρνητής της προόδου.
Έτσι, η κοινωνική υποβάθμιση μετατρέπεται σε ατομική ευθύνη και η φτώχεια σε προσωπική αποτυχία.
Αυτή είναι η πραγματική «κανονικότητα» που οικοδομείται, μια κοινωνία κουρασμένη, διασπασμένη, χωρίς συλλογική αυτοπεποίθηση.
Μια κοινωνία που καλείται να συνηθίσει στη μείωση των προσδοκιών της.
Να μάθει να ζει λιγότερο, να ελπίζει λιγότερο, να διεκδικεί λιγότερο.Όμως η πραγματικότητα δεν πειθαρχεί για πάντα.
Κάτω από την επιφάνεια, μέσα στην εμπειρία της εκμετάλλευσης και της εγκατάλειψης, διαμορφώνεται κάτι βαθύτερο από την αγανάκτηση, η συνείδηση ότι το πρόβλημα δεν είναι διαχειριστικό, αλλά δομικό.
Ότι δεν αρκεί μια διαφορετική κυβέρνηση, αν παραμένει η ίδια λογική εξουσίας.
Η ανάγκη της ανατροπής δεν είναι απλώς πολιτική.
Είναι νοητική, κοινωνική, πολιτισμική.
Ανατροπή του αφηγήματος ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική». Ανατροπή της ιδέας ότι η αγορά προηγείται της κοινωνίας. Ανατροπή της αποδοχής ότι κάποιοι περισσεύουν.Η σύγκρουση που έρχεται δεν αφορά μόνο το ποιος θα κυβερνήσει.
Αφορά το ποιος έχει δικαίωμα να ορίζει το μέλλον.
Μια εξουσία που υπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων δεν εξανθρωπίζεται, αμφισβητείται και γκρεμίζεται.
Και αυτή η σύγκρουση δεν θα ξεκινήσει από τα πάνω, αλλά από εκεί που η ζωή δεν χωρά άλλο.
Έρχεται σύγκρουση δύο κόσμων.
