Translate

Παρασκευή, 9 Μαΐου 2014

Οι βρώμικοι πόλεμοι της Δύσης ( της Φραγκισκας Μεγαλούδη)

Κυριακή, 1 Σεπτεμβρίου 2013



"Όσοι δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας" διακήρυττε ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος όταν οι αμερικανικές δυνάμεις με τη βοήθεια των συμμάχων εκδημοκράτιζαν το Ιράκ.
Δέκα χρόνια αργότερα και η ιστορία επαναλαμβάνεται, πρώτα στη Λιβύη, έπειτα στο Μάλι, και προσεχώς στη Συρία.
Οι βρώμικοι πόλεμοι των ΗΠΑ και των συμμάχων τους δεν σοκάρουν πλέον κανένα. Από τη Λατινική Αμερική μέχρι την ΝΑ Ασία το βιβλίο της παγκόσμιας διπλωματίας είναι γραμμένο με αίμα.

Ο κομμουνιστής Αφρικανός

Στις 30 Ιουνίου του 1960 το Κονγκό κερδίζει την ανεξαρτησία του από τους Βέλγους και ο 35χρονος ήρωας της επανάστασης Πατρίς Λουμούμπα γίνεται ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της χώρας. Δώδεκα εβδομάδες αργότερα ο Λουμουμπα θα εκδιωχθεί από την κυβέρνηση και τέσσερις μήνες μετά, στις 17 Ιανουαρίου 1961 θα βρει φριχτό θάνατο στα χέρια των αντιπάλων του.
Ο νεαρός ηγέτης, που βρισκόταν ήδη σε κατ' οίκον περιορισμό από τον Σεπτέμβριο του 1960, θα συλληφθεί μαζί με δύο συνεργάτες του από Βέλγους στρατιώτες, οι οποίοι θα τους δέσουν με σχοινιά σε δύο δέντρα και θα τους εκτελέσουν.
Για να σβήσουν κάθε ίχνος, οι Βέλγοι θα τεμαχίσουν τους νεκρούς και αφού τους κάψουν με οξύ θα κρατήσουν μόνο τα δόντια και τις σφαίρες που τους σκότωσαν. 

Η δολοφονία του Λουμούμπα, μια απο τις σημαντικότερες πολιτικές δολοφονίες του 20ου αιώνα, θα σφραγίσει τη μοίρα του Κονγκό ανεξίτηλα. Χρειάστηκαν όμως σαράντα χρόνια και η δημοσίευση κρυφών εγγράφων του Πενταγώνου για να επιβεβαιωθούν οι υποψίες και να αποκαλυφθεί η αλήθεια της φριχτής δολοφονίας.

Η ιστορία του Λουμούμπα και του Κονγκό είναι η ιστορία ολόκληρης της Αφρικής. Οι δυτικές δυνάμεις παραχώρησαν την ανεξαρτησία στις αφρικανικές χώρες σε συνθήκες που εξασφάλιζαν την πλήρη εξάρτηση τους. Και βρήκαν εύκολα πρόθυμους ντόπιους πολέμαρχους να συνεισφέρουν στα σχέδια τους. Η απόφαση του Λουμόυμπα να επιβάλλει φόρο στις ξένες εταιρείες που εκμεταλλεύονταν το πλούσιο υπέδαφος της χώρας και να αυξήσει τους μισθούς των εργατών  υπήρξε και η καταδίκη του. Ντόπιοι πολέμαρχοι υποκινούμενοι απο ξένα συμφέροντα προχώρησαν σε επιθέσεις στις περιοχές των ορυχείων και παρέλυσαν την χώρα. Ο Λουμούμπα βλέποντας το παιχνίδι των δυτικών αποφασίζει να στραφεί στη Σοβιετική ένωση για βοήθεια. Η απόφαση αυτή θα σημάνει και το τέλος του.
Το 2001, σαράντα χρόνια μετά τη δολοφονία απόρρητα έγγραφα του Πενταγώνου θα αποκαλύψουν πως η δολοφονία του Αφρικανού ηγέτη έγινε με διαταγή της Ουάσινγκτον και των Βρυξελλών και οργανώθηκε απο την CIA.
Σύμφωνα με τα κείμενα που διέρρευσαν, ο πρόεδρος  Eisenhower διέταξε τον αρχηγό της CIA Allen Dulles να "εξουδετερώσει τον Λουμούμπα ώστε το Κονγκό να μην γίνει μια νέα Κούβα".  Ενήμερη για τα σχέδια της Ουάσινγκτον φαίνεται πως ήταν και η Μεγάλη Βρετανία που έβλεπε με ανησυχία τις κινήσεις του Λουμούμπα, φοβούμενη ότι οι πολιτικές του θα αποτελούσαν  κακό παράδειγμα για την γειτονική Ζιμπάμπουε. Σύμφωνα με απόρρητο κείμενο του βρετανικού υπουργείου εξωτερικών, η  MI5, στήριξε την δολοφονία θεωρώντας πως "η μόνη λύση στο πρόβλημα Λουμούμπα  ήταν ο θάνατος του".
Η συνέχεια είναι γνωστή. Οι "σύμμαχοι" θα εγκαταστήσουν στην εξουσία τον φοβερό Joseph Sese Seko Mobutu  και το Κονγκό θα είναι σήμερα μια από τις φτωχότερες χώρες στον κόσμο, ρημαγμένη από  συνεχόμενους πολέμους και πραξικοπήματα.

Πίνοντας κοκτέιλ με τους δολοφόνους

Το 1975 είναι η Χρονιά Μηδέν για την Καμπότζη. Οι κόκκινοι Χμερ του Πολ Ποτ θα μπουν στην Πνομ Πενχ και οι πύλες της κολάσεως θα ανοίξουν. Ο αρχικός ενθουσιασμός των ντόπιων που υποδέχτηκαν τους Κόκκινους Χμερ σαν απελευθερωτές σύντομα θα μετατραπεί σε εφιάλτη. Σχεδόν δύο εκατομμύρια καμποτζιανοί-το ένα πέμπτο δηλαδή του πληθυσμού της χώρας- θα δολοφονηθούν ή θα πεθάνουν από τις κακουχίες στα ρυζοχώραφα, τα σχολεία και τα νοσοκομεία θα ισοπεδωθούν, η κεντρική τράπεζα θα ανατιναχθεί, οι πόλεις θα ερημώσουν και  ο πληθυσμός θα υποχρεωθεί σε μαζική έξοδο στην ύπαιθρο. Τα σύνορα θα κλείσουν και η Καμπότζη θα μετατραπεί σε ένα απέραντο σφαγείο. 
Η υποκρισία της Δύσης για άλλη μια φορά θα θριαμβεύσει. Η Καμπότζη,  αν και ουδέτερη στον πόλεμο του Βιετνάμ, ήταν μαζί με το Λάος, το πεδίο του μυστικού πολέμου των Richard Nixon και Henry Kissinger, οι οποίοι φοβούμενοι την "βιετναμιοποιηση" της χώρας αποφάσισαν να την ισοπεδώσουν.
Από το 1969 εώς το 1973 οι Nixon και Kissinger έριξαν στην Καμπότζη σχεδόν 3 εκατομμύρια τόνους βομβών σκοτώνοντας πάνω από 500,000 ανθρώπους και καταστρέφοντας όλες τις υποδομές της. Οι αλόγιστοι βομβαρδισμοί θα δυναμώσουν τον αιμοσταγή Πολ Ποτ και το κίνημα των Κόκκινων Χμερ, οι οποίοι αν και μέχρι τότε δεν είχαν καμία λαϊκή βάση στη Καμπότζη, θα βρουν πλέον πρόθυμους υποστηρικτές στις κατεστραμμένες επαρχίες της χώρας.
Τα εγκλήματα όμως των ΗΠΑ και των συμμάχων τους δεν  σταματούν εδώ. Το 1978 οι βιετναμέζοι θα εισβάλλουν στην Καμπότζη και θα διώξουν τους Κόκκινους Χμερ από την εξουσία, οι οποίοι θα βρουν καταφύγιο στη γειτονική Ταΐλάνδη.
Η απελευθέρωση όμως της Καμπότζης έγινε από τη λάθος μεριά, από το κομμουνιστικό Βιετνάμ και όχι από τους συμμαχους. Και αυτό είναι κάτι που η Δύση δεν θα συγχωρέσει ποτέ. 
Μια ιδιότυπη συμμαχία θα σχηματιστεί: ο πρόεδρος Κάρτερ και η πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας Μάργκαρετ Θάτσερ θα συνεργαστούν με την Κίνα και όλοι μαζί θα προσφέρουν άπλετη υποστήριξη στους εξόριστους Κόκκινους Χμερ. Το συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ, υπό τις πιέσεις των Αμερικανών,της Βρετανίας και της Κίνας, θα ψηφίσει εμπάργκο κατά της Καμπότζης, εξαθλιώνοντας ακόμα περισσότερο την  ήδη ρημαγμένη χώρα ενώ παράλληλα οι ΗΠΑ θα προσφέρουν μεταξύ 1980 και 1986 περισσότερα από 85 εκατομμύρια δολάρια ως υποστήριξη στο κίνημα των εξόριστων Χμερ.
Οι Κόκκινοι Χμερ θα διατηρήσουν μέχρι το 1991 το δικαίωμα να εκπροσωπούν την Καμπότζη στον ΟΗΕ με δικαίωμα ψήφου στην παραπομπή σε δίκη των...Κόκκινων Χμερ για όσα διέπραξαν στην Καμπότζη. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς, γιατί μέχρι πρόσφατα κανένα μέλος τους δεν λογοδότησε ποτέ για τα εγκλήματα του.
Η ανθρωπιστική βοήθεια θα δίνεται άφθονη στους εξόριστους Χμερ και οι αρχηγοί τους θα πίνουν πανάκριβα κρασιά στις  δεξιώσεις των Ηνωμένων Εθνών και των ξένων πρεσβειών για την ανασυγκρότηση της Καμπότζης. Στο μεταξύ τα θύματα τους ακόμα περιμένουν τη δικαίωση...

Ο αρχιτέκτονας του χάους

Το 2004 η κατάσταση στο Ιρακ για τους αμερικανούς πάει απο το κακό στο χειρότερο. Η εξέγερση των Σουνιτών εναντίον των ξενων δυνάμεων κερδίζει απειλητικά έδαφος στην Φαλούτζα και στη Μοσούλη και οι απώλειες των αμερικανων ξεπερνούν πλέον τους 50 στρατιώτες το μήνα. Κάτι έπρεπε να γίνει και μάλιστα γρήγορα.
Αυτό το κάτι, δεν ήταν άλλος απο τον James Steele, τον αρχιτέκτονα των βρωμικων πολέμων της CIA στην Λατινική Αμερική, γνωστό απο την  οργανωση των περίφημων Ταγμάτων Θανάτου στο Ελ Σαλβαδορ αλλά και την εμπλοκή του στο σκάνδαλο Ιραν-Κοντρας, όπου αμερικανοί αξιωματούχοι πουλούσαν όπλα στο Ιραν και χρηματοδοτούσαν τους δεξιούς αντάρτες Κόντρας εναντίνον της αριστερής κυβέρνησης των Σαντινιστας στη Νικαράγουα.

Ο Steele ήταν ήδη στο Ιρακ απο το 2003 ώς σύμβουλος του   Rumsfeld αλλά ό ρόλος  του θα γίνει πιο συγκεκριμένος απο το 2004 και έπειτα όταν ο στρατηγός Petraeus θα φτάσει στη Βαγδάτη: σκοπός η δημιουργία μιας πολιτοφυλακής που θα ανακοψει την εξέγερση των Σουνιτών.

Την οργάνωση της ανέλαβε φυσικά ο Steele. Εχοντας δισεκατομμύρια δολάρια να ξοδέψει εκμεταλέυεται την παραδοσιακή έχθρα μεταξύ σιιτών και σουνιτών και ιδρύει το ειδικό σώμα της αστυνομίας. Θα στρατολογήσει τους πιο βίαιους σιίτες μαχητές, μέλη της Badr Brigade και του στρατόυ του Mahdi, ενώ παράλληλα ειδικοί της CIA  θα τους εκπαιδεύσουν σε "εξελιγμένες μεθόδους" ανάκρισης και βασανιστηρίων.
Για τα επόμενα δύο χρόνια το Ιρακ θα μετατραπεί σε ένα ακόμα σφαγειο των συμμάχων. Μέχρι το 2006 υπολογίζεται πως περισσότερα απο 3000 πτώματα το μήνα ξέβραζαν οι ποταμοί των πόλεων ενώ τουλάχιστον 14 μυστικές φυλακές βασανιστηρίων λειτουργούσαν στη  Βαγδάτη.

Ο Steele έφυγε απο το Ιρακ το 2006, αφήνοντας πίσω του έναν άγριο εμφύλιο πόλεμο, μυστικά κέντρα βασανιστηρίων,  κρυφές φυλακές  και δεκάδες χιλιάδες νεκρούς. 
Η κληρονομιά αυτή θα ορίζει την τύχη του Ιρακ για τις επόμενες γενιές, καθώς ο εν αποστρατεία πλέον στρατηγός Steele θα παίζει γκόλφ στο ιδωτικό γήπεδο της επαύλης του στο Τεξας...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου